Afgelopen week zag ik twee Henk & Toos cartoons van Paul Kusters in de krant. Normaal glimlach ik en lees door. Maar deze keer dacht ik, jaโฆ waar zijn we eigenlijk mee bezig met elkaar?
Wat is het toch dat we steeds minder goed in staat zijn om met elkaar in gesprek te gaan?
We zien het, we voelen het, maar we zeggen het niet. En precies daar begint het gedoe.
Terwijl je ooit met vertrouwen en de beste intenties aan die relatie begon, privรฉ of op werk.
Misschien helpt het om daar even bij stil te staan voordat de verwijten komen.
Wat denk jij, waarom vinden we het zo lastig om het gewoon uit te spreken?